این سوتر در ازدحام مسموم نفسها٬
رو به نرمی میرود آرزوها٬
در تلاطم پرشور بیهودگیها در تلاش رسیدن به لایه های بیشمار مبهم فردا !
موها سپید میشود٬
و منظره زیبای دوردست سیاه!
آینده مماس میشود با حال٬
و محو میشود پلی که از درون تهی به رویاهای مسکن ساخته اند!
آن سوتر٬
در تجرد زیبای یک نفس٬
در درون دنیاییست٬
که عناصر یکنواخت هستی٬
به تکریم تقدسش پیشانی بر خاک می ساید!
و رویاهای پوچ بیرون٬
حل میشوند در وسعت آشوب مستدل درون!
زمان گم میشود در بودن٬
و شعاع فاصله با رسیدن ها پیاپی فزونی میابد!
پا در زنجیر
و قلب آلوده به تصورات شوم!
پرچم آزادی را
به شکوه توهم راهاییش
به آسمان میساید!
بدن رها کرد بر چمنهای نیمه سبز رو به پاییزی٬
و گره زد تک تکشان را به شوق وصال٬
در کیفش شاخه گل خشکی بود٬
و معمای ممتد و لاینحلش عشقی بود که هرگز کشف نشد...
جام بلا بهانه است برای عشق
که بودن خود بلایست نازدودنی!
نه عشقی نقش بسته بر ظرف این جام بلا٬
و نه وصال این عشق کاذب پایان دل آشفتگی هاست!
از بهر زدودن لایه های دلتنگیت تلاش مکن٬
که این لایه ها تا نهایت بودنت تکرار میشوند!
تو دلتنگی و آشفته چون هستی٬
و این تشعشعات عشق یک خالق است شاید!!!!
کم کم جمع میکند بساط دلتنگی اش را پاییز٬
و خدا برف را نازل میکند بل بپوشاند سیاهی رخنه کرده در آفرینشش را!!
پاییز و صداقتش محو میشود و زمستان با کوله بار تظاهرش میهمان میشود لحظه های زمین را.
چه زمستانیند این روزها آدمها...
امشب سایه قدمهایم از کوچه مشرف به اتاقت گذر خواهد کرد.
عطر بودنت شاید سامان دهد به بودن آشفته ام...
نگاهها گره خورده در هم،
و من مسموم از دود سیگاری که سرنوشت پس از لذت هر لحظه بازی با بودنم،
در چهره مغمومم تخلیه میکند...
چقدر قلمم خساست به خرج میدهد در تولد کلماتم.
نمیدونم به مشابهان خودم دل خوش کنم یا به دل خوشهای متفاوت حسرت بخورم.واژه ها بی شک سقوط خواهند کرد در انتهای این روزها و من هم.و شاید خدا هم با من هم سفره شود از شرم خودخواهی اش.شاید فراموش شوند همه در توهم مزمنم که پیاپی فریاد میزند بیهودگیم را.هنوز هستند آدمها و خواهند بود تا چندی دیگر شاید و جشن مرگ تک تک شان به وقوع میپیوندد تا ظهور اشرف مخلوقات دیگر.
پانوشت:جدی نگیرید!تنها یک پارازیت بود در اوج بیماری.
چقدر عجیب میگذرد این روزها!!!
هنوز با خدا سر فلسفه وجودم کنار نیامده ام،
ناقوس مرگ چه پر صدا پیچیده در قامت لحظه ها!!!
سکوتم هنوز بوی مرگ نمیدهد شاید...
عشق های ناثواب متروک میشوند پیاپی در پی نزول معقولانه دریای محبتم در قلبم٬
و به مدد این نزول نزدیک میشوم به تراز تنهایی٬
موازیست این تراز با عشق گمشده خدا!!!
اشک های غربت را پایانی نیست٬
تو همسنگ این جهان نیستی.
خدای غربت زده ات لبخند مصنوعیت را گریه میکند...
آسفالت کوچه های این حوالی و توالی نفسهای ساکنانش برایم تکراری شده است دیگر.و فقط به شوق تنهایی توامش بی حس شده است لحظه هایم.کلماتم معلق مانده اند در افکارم و سوتی میدهم پیاپی در حرفهایم .یاد تو هم که دیگر رسوب کرده در انتهای بودنم و حتی در اوج دلتنگی هم خاطرات تازه ام دچار فرسایش نمیشوند برای رسیدن به لحظه های بودن تو.
این روزها لحظه هایم را با قطعه زیبای دیدار گروه شهناز هماهنگ میکنم.چه به دلم مینشیند...
سلطان فصلها میرسد٬
با تاج زرد معروفش.
و تو زاده میشوی بار دیگر٬
در همان میادگاه نخستین حضورت در سرنوشتم.
همرنگ میشود زمین٬
به پاس محبت بی دریغ خورشید با خورشید!
و من در ربنای نمازم زمزمه میکنم٬
خدای لحظه های پاییزیم٬
پاییزت مبارک!!
ميبلعند انسانيتت را،
در اين كوير مخوف،
اگر از برای آرامش كاذبت،
ابلهانه سكوت كني!
فرياد بزن و بگو،
با هيچ بادي موافق نميشوي،
تا مهر عدالت بر پيشانيش نقش نبسته باشد...
غربت میطلبند و تنهایی،این روزها آدمها،
هر که را بی دریغ محبت کنی،
فراموش میشی در اوج بودنت،در خاطرش.
هرکه را جفاء روا داری،
یادت میکند پر محبت،در تک تک لحظه هایش بی دریغ.
هرکه را به جشن با شکوه لبخندت میهمانی کنی،
روی برمیگرداند به تصور خیانتت،
و تقبیح میکند لبخندت را به جرم نیرنگ پنهان در پشتش.
هر که را ابرو در هم کشی،
لبخندت میزند به حکم غیرتت و بهانه شدنت برای گلایه از سرنوشت.
چه دنیای معکوسی ساخته ایم این روزها....
